Δεν ξέρω αν υπήρξε κάποια στιγμή που να ήμουν τελείως ξύπνια. Σε όλες τις στιγμές μπορώ να εντοπίσω κάτι από όνειρο ή εφιάλτη, ή κάτι ενδιάμεσο. Να, όπως τώρα. Είναι σα να υπνοβατώ. Ούτε που θυμάμαι πότε και για ποιο λόγο σηκώθηκα, μα να που πάλι βρίσκομαι να περπατάω στην κοιμισμένη πόλη. Προσπαθώ να καταλάβω πού θέλουν να με πάνε τα πόδια μου. Αλλάζω γνώμη. Τα υπακούω πίστα και τα αφήνω να με οδηγήσουν κάπου, οπουδήποτε. Ελπίζω σε μία ακόμη συμπαντική συνωμοσία, μα προσπαθώ να μην το σκέφτομαι για να μην χαλάσω τη μαγεία. Στο κεφάλι μου αρχίζω να παίζω κάποια μουσική για να ξεχαστώ πιο εύκολα. Παρατηρώ την διαφορετική αίσθηση που έχουν τα σημεία του σώματός μου-
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου