-Έδινες στον εαυτό σου την ψευδαίσθηση της επιλογής.
-Θέλεις να μου το εξηγήσεις καλύτερα αυτό;
Κρατάει στο χέρι μια γόπα από τσιγάρο που δεν φαίνεται να έχει αποδεχθεί πως έχει τελειώσει. Όταν τη σηκώνει μέχρι και λίγα εκατοστά κάτω απ' τη μύτη του, στρίβει την καύτρα προς τα πάνω και το ζυγίζει στο κεφάλι του. Με κοιτάζει.
-Ποια επιλογή; , επιμένει.
-Πως είναι στο δικό σου χέρι να μένεις μόνος.
-Μα στο δικό μου χέρι είναι.
Πετάει την καύτρα και εγώ ακολουθώ με τα μάτια μου την πορεία της ως το πάτωμα.
-Ίσως, απαντάω αφηρημένα.
Το κορίτσι έχει ακόμη τα μάτια καρφωμένα στο τσιγάρο μου. Έχει φακίδες πάνω σε δυο ζυγωματικά που ξεπετάγονται. Τι γυρεύει τέτοια ώρα εδώ;

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου