Η ώρα περνά χωρίς να τη νιώθω. Όταν συνειδητοποιώ ξανά πού βρίσκομαι, δύο γυναίκες με προσπερνούν καυγαδίζοντας.
-Ξέρεις τι πάει να πει εμπιστοσύνη; γρυλίζει η μία στην άλλη πίσω από τα δόντια της.
Σκέφτομαι όταν πάω σπίτι να το κοιτάξω στο λεξικό. Για μένα, πάντως, και το χάος, ειλικρινές είναι. Το θέμα είναι πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ειλικρινές και στο αληθινό.
-Είναι αυτό που ζούμε αληθινό;
-Φυσικά.
-Αφού τίποτα δεν είναι αληθινό.
-Ακριβώς.
Το χάος είναι ειλικρινές, αλλά εκείνες οι στιγμές, όχι που ενώνονται, αλλά που σβήνουν οι τελίτσες... εκείνες είναι αληθινές. Και πολύ δυνατές για να 'ναι μονάχα δημιουργήματα. Σίγουρα όχι δικά μου. Αλλά κι αν είναι, τουλάχιστον έχω κάτι να περηφανευτώ: Δημιούργησα για λίγο ευτυχία.
Μια δεύτερη συνειδητιποίηση χτυπά. Παγκάκι. Δρόμος. Νύχτα. Δύσκολα θα πιστέψω τώρα πως όλο αυτό είναι αληθινό. Η καρδιά μου χτυπά ξανά δυνατά. Θυμίζει την αίσθηση όταν ξυπνάω μες το όνειρό μου. Θυμίζει την ανάγκη να ξυπνήσω, για διαφορά, έξω από αυτό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου