Ήμουν ξαπλωμένη σε ένα παγκάκι στη μέση του πιο πολυσύχναστου δρόμου της πόλης. Τέτοια ώρα βέβαια ελάχιστοι περνούσαν από τον οποιοδήποτε δρόμο κι όσοι τύχαινε να περάσουν από εκεί με κοιτούσαν λίγο περίεργα ή έστω παραξενεμένα. Δεν είναι σύνηθες, βλέπεις, να ξαπλώνει κανείς έτσι στα παγκάκια αν δεν είναι άστεγος, κι ας τριγυρνάνε καθημερινά τόσα κουρασμένα κορμιά που δεν έχουν πού να πάνε. Όπως και να 'χει, εμένα δεν με ένοιαζε.
Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εκεί, ούτε πόση ώρα ήμουν ξαπλωμένη. Κοιτούσα επίμονα τον ουρανό και σκεφτόμουν ότι όλα είναι μια παραίσθηση.Δεν ξέρω τι φταίει, μα τελευταία καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα όλο και πιο συχνά. Δεν μπορώ να διακρίνω το ψέμα από την αλήθεια, το σωστό από το λάθος. Είναι και αυτό το μόνιμο μούδιασμα στο σώμα μου που δεν βοηθάει. Είναι και που όλα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι και το χάος στο κεφάλι μου που δε λέει να με εγκαταλείψει, χρόνια τώρα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου